Amanda Mast voltooit videoproject van haar vermoorde zus

Uit liefde voor Mariska en de straatmeisjes

door jacco van oostveen, Noord Hollands Dagblad, 13 februari 2013.

HOORN – Amanda Mast heeft een missie: het videoproject over Colombiaanse straatmeisjes afmaken waar haar in 2008 vermoorde zus Mariska aan was begonnen. ,,Dit is mijn eerbetoon aan haar.’’

De flat van Amanda in Hoorn hangt vol met foto’s van haarzelf en zus Mariska, die in augustus 2008 op 23-jarige leeftijd op mysterieuze wijze om het leven kwam tijdens een duikvakantie in Honduras. In het huis dat ze ooit samen deelden, woont Amanda nu alleen. En dat valt niet mee. ,,Je probeert het leven weer op te pakken, maar het gemis wordt niet minder.’’

De video’s van Amanda gaan over verschillende thema’s uit het leven in Colombia en worden als ze klaar zijn opgenomen in ons scholenpakket. Hier een voorproef.

Onafscheidelijk waren ze. Zussen, huisgenoten, beste vriendinnen. Zelfs toen Mariska op duikvakantie was op het Hondurese eiland Roatan hadden ze bijna dagelijks contact. Een dag voor Mariska’s dood spraken de ze elkaar via Skype. ,,Maris was gelukkig, ze vond het duiken helemaal geweldig. En ze vond een jongen leuk. Ene Daniel. Ze stuurde zelfs zijn foto op. Ik vond het leuk voor haar. Mariska was hartstikke kieskeurig wat jongens betreft.’’

En toen stortte alles in. Politie voor de deur. Mariska was overleden. Onwel geworden en gevallen in de badkamer van haar duikinstructeur Dan Ross, was de eerste lezing. ,,Ik wist meteen dat dit niet waar was’’, zegt haar zus nu. Haar ’onderbuikgevoel’ werd een paar weken later bevestigd na een autopsie: Mariska was vermoord. Op dat moment waren Ross, die al enige tijd had vastgezeten als verdachte, en zijn Koreaanse huisgenote Han Ji Soo het land al ontvlucht.

Ondanks internationale druk en het feit dat Ross op de opsporingslijst van Interpol staat, weigert Australië de moordverdachte uit te leveren aan Honduras. De landen hebben geen uitwisselingsverdrag. Daniel Ross is ruim vier jaar na de moord op de Hoornse onderwijzeres nog steeds een vrij man.

Verdrietkilo’s

De dag dat ’de grond onder haar voeten wegzakte’ was voor Amanda het begin van een ’verschrikkelijke periode’. Lange tijd ging het heel slecht met de studente sociaal juridische dienstverlening op de Hogeschool van Amsterdam. Van studeren kwam niets meer, ze kwam vele kilo’s aan. De verdrietkilo’s, zoals ze het zelf noemt, zijn er bijna weer af. ,,Ik ben al 24 kilo kwijt’’, zegt de 25-jarige Hoornse niet zonder trots. ,,Ik kan eindelijk naar mezelf in de spiegel kijken.’’ amanda-amigos-colombianos

Langzaam pakt ze de draad weer op. De band met haar moeder, die jarenlang heel slecht was, is enigszins hersteld. Ze wonen op een steenworp afstand van elkaar. Vader Herbert voert vanuit zijn nieuwe thuisland Frankrijk een verbeten strijd voor gerechtigheid: de uitlevering van Daniel Ross door Australië aan Honduras. ,,Deze strijd is mijn vaders houvast’’, zegt Amanda. ,,Ik heb het idee dat hij het ook voor mij doet.’’

Hoewel Amanda blijft hopen dat de dader uiteindelijk gestraft wordt, heeft ze besloten haar leven niet door de zaak te laten leiden. Dat de vermoedelijke dader na een confrontatie met misdaadverslaggever Peter R. de Vries in 2010 – en de mediahype over de zaak die daarop volgde in Australië – ’niet meer zo fijn woont’, vindt ze een geruststellende gedachte.

Positief

Liever zet ze de ellende om in iets positiefs. De Hoornse zet zich, in navolging van haar zus, met hart en ziel in voor Amigos Colombianos. De stichting, tien jaar geleden opgericht door Frank van Rijn uit Hoogwoud, neemt het op voor straatmeisjes in Medellin, de tweede stad van Colombia. Dankzij ’Amigos’ hebben honderden kansarme meisjes het straatleven, met alle gevaren van dien, achter zich kunnen laten. Mariska Mast verbleef in 2007 een half jaar in het Zuid-Amerikaanse land en zou er na haar duikvakantie in Honduras weer heen gaan. Die kans werd haar ontnomen.

Amanda, die haar zus in 2007 al had opgezocht in Colombia, besloot eind 2011 opnieuw te gaan. Nu niet als toerist, maar als vrijwilliger van Amigos Colombianos. ,,Ik was in 2007 al enorm onder de indruk geraakt van het project. ’Wauw, wat een meiden’, dacht ik toen. Zo positief, zo strijdbaar. In 2011 ging ik voor drie maanden. Ik sprak een aardig woordje Spaans, maar lang niet zo goed als Mariska. Dus gaf ik Engelse les aan de meiden. Daarbij hielp ik met het organiseren van allerlei activiteiten. We hebben zelfs Sinterklaas met die meiden gevierd.’’

Confronterende beelden

Amanda ziet haar periode in Colombia als een eerbetoon aan haar overleden zus. En als een prachtige gelegenheid om het videoproject over ’Amigos’ dat Mariska in 2007 was begonnen, af te maken. ,,Het hart van Mariska lag bij Amigos. Wij waren zo close, dat het heel goed voelt dat ik dit voor haar kan afmaken.’’

De beelden, door Mariska en Amanda zelf geschoten, laten zien in welke omstandigheden de straatmeisjes in Medellin leven en wat de stichting allemaal voor ze betekent. Het zijn confronterende beelden, maar het verhaal moet volgens Amanda verteld worden. ,,De bedoeling is dat deze documentaire afgespeeld wordt op middelbare scholen in de regio. Ik ben nu druk bezig met afstuderen, daarna wil ik de documentaire afmaken. Het zijn drukke tijden, maar ik doe het uit liefde. Voor de stichting, en voor mijn zus.’’

Share