Ik wil jullie voorstellen aan ‘mijn dochter’ Luisa. Zij is een meisje dat ik heb leren kennen in het familiehuis. Ze noemt mij mama en ik noem haar hija (dochter). Dit was begonnen als een grapje. Maar nadat ze vertelde dat het te gevaarlijk voor haar is om haar echte moeder te zien, voel ik mij steeds meer een moeder.
Ik ben druk aan het filmen op het project in Medellín. Voor een film, voor in het (gratis) scholenpakket van Amigos Colombianos, om Nederlandse kinderen meer te leren over de straatkinderen en over de Colombiaanse cultuur, het eten, scholing, et cetera. Voor het thema ´Je mening´ heb ik een aantal stellingen bedacht, hierbij kunnen Nederlandse kinderen hun mening geven en daarna de meiden in het familiehuis.
Ik ging dit samen met Luisa bespreken en filmen. Luisa mocht, als ze wilde, haar ervaringen ook vertellen. Op camera en in de voorbespreking vertelde ze mij van alles over het leven op straat. Op een aantal dingen was ze niet trots en ze durfde mij hierbij niet eens aan te kijken. De drugsverslaving was ook een ziekte, zei ze, die van alles met haar deed.
Kind van twee
Op straat is het een ander leven. En over veel dingen verbaas ik mij. Hoe is het toch mogelijk dat zó veel kinderen op straat leven. En zo jong en kwetsbaar. Luisa vertelde mij ook dat ze een meisje op straat kende dat twee jaar oud was. Mijn nichtje is rond deze leeftijd! Ik moet er niet aan denken dat zij op straat moet leven. In Nederland zijn wij zo erg bevoorrecht. Kinderen beseffen niet hoeveel kansen ze krijgen.
Gelukkig krijgt Luisa deze kansen nu op het project. Gelukkig weet ze dit en grijpt ze dit met beide handen aan. Ze heeft verschillende ambities om wat van haar leven te maken. Ze is erg enthousiast om te leren (en vindt dit ook leuk). Dat is ook wel te merken tijdens mijn Engelse les. Ze vraagt van alles en pikt snel dingen op. Ik ben harsttikke trots op mi hija.
Amanda Mast
Zie ook:
Een teken van leven als ik je blog lees. Mooi zoals je beschrijft hoe gemis voelt.
Pas als er iets of iemand, die wat voor je kon betekenen, niet meer aanwezig is, dan gaat ‘het missen’ spreken.
Uit het besef van zo’n situatie kan je veel leren en je eigen invulling aan geven.
Heej Aman,
Mooi om te lezen dat je het naar je zin heb!
Kan me voorstellen dat je sommige verhalen bijna gewoon niet kan geloven.
Wat is er toch nog letterlijk een wereld van verschil.
Ik volg je verhalen wel hoor!!!
Liefs,
Xx Carolien
Hoi Amanda,
Wat heerlijk om je verhalen te lezen, het brengt mij terug naar Colombia, mijn geliefde ’2e thuis’.
Verschrikkelijk he wat je daar tegenkomt op straat.
Ik vind het heerlijk voor jou, voor Amigos en zeker voor de meiden dat je daar bent om ze wat bij te brengen, qua liefde, aandacht en educatie.
geniet nog even!!
dikke kus aan iedereen daar.
liefs Agka